Pierwszego dnia po przyjeździe do Warszawy, 10 listopada Piłsudski przyjął aż 23 delegacje. W dwóch następnych dniach było podobnie. W końcu był tak wyczerpany, że zaczął słaniać się na nogach. Konieczna była interwencja medyczna.
Nawał pracy i obowiązków nie pozostał bez uszczerbku na zdrowiu. Gdy kolejnej nocy pracował do późna przyjmując kolejne delegacje organizm odmówił posłuszeństwa. Zaczął chwiać się na nogach. Najbliżsi współpracownicy zaniepokojeni stanem zdrowia Komendanta wezwali pomoc medyczną. Przybyły na miejsce lekarz Michał Dehnel stwierdził stan krańcowego wyczerpania. Przepisał leki „na wzmocnienie” i nakazał bezwzględny odpoczynek. Ale „Ziuk” ani myślał o chwili wytchnienia. Gdy poczuł się trochę lepiej i wróciła jasność umysłu znowu z zapałem zabrał się do pracy. Wiedział, że nie ma czasu. Polska czeka!
10 listopada gdy tylko Józef Piłsudski wysiadł z pociągu został wręcz „porwany” przez księcia Lubomirskiego i razem udali się do mieszkania na Froscati. Tam Piłsudski w dość swobodnej atmosferze gaworzył z Lubomirskim około pół godziny. A później się zaczęło. Spotkanie za spotkaniem. Każdy chciał chociaż przez kilka minut porozmawiać z Piłsudskim i oczywiście każdy miał „sprawę, która nie może czekać”. Ale czekać musieli. Już godzinę później gdy przebywali w lokalu przy ulicy Moniuszki okazało się, że zarówno Sosnkowski i Piłsudski nie mają się w co przebrać. Nie mieli ani bielizny, ani koszul na zmianę.
- Teraz się okazało, że ani Piłsudski, ani Sosnkowski nie mają ze sobą żadnej bielizny, poza przyborami toaletowymi. Trzeba było poczynić zakupy i w tym celu Stamirowski i W. Jędrzejewicz udali się do sklepu galanteryjnego Ignatowskiego przy Nowym Świecie w hotelu Savoy. Tam, nie znając wymiarów Piłsudskiego, wzięliśmy kilka koszul i innych części garderoby męskiej w różnych rozmiarach. Właściciel sklepu pomagał nam w wyborze. Rzeczy niepasujące na Piłsudskiego zwróciliśmy, rachunek zapłaciła Komenda Naczelna POW – czytamy w „Kalendarium życia Józefa Piłsudskiego” Janusza Ciska i Wacława Jędrzejewicza. Delegacje musiały poczekać. Oczywiście nie obeszło się też bez kąpieli, bo obaj higieną „nie grzeszyli”.
Ale już później się zaczęło. Był to jeden niekończący się potok ludzi i pilnych spraw. - Wśród wielu delegacji i osobistości, które przybyły do Piłsudskiego pierwszego dnia po przyjeździe do Warszawy, należy wymienić szefa Sztabu Generalnego powołanego jeszcze przez Radę Regencyjną gen. Tadeusza Rozwadowskiego oraz wiceministra wojny płk. Jana Wroczyńskiego. Rozmowa dotyczyła struktury i organizacji powstających oddziałów i planowania działań w związku z obecnością Niemców i zagrożeniem Lwowa – czytamy dalej w „Kalendarium życia Józefa Piłsudskiego”.
Ogółem tego dnia przyjął aż 23 delegacje nie wliczając w to pojedynczych osób. Była to iście tytaniczna praca. Nawet do swojej przyszłej żony, Aleksandry Szczerbińskiej i córki pojechał późnym wieczorem. Na pierwszym miejscu była, bowiem Polska!
Około 22 Piłsudski zakazał wpuszczać kogokolwiek i położył się spać. Sen Piłsudskiego nie trwał długo. Wkrótce go obudzono, bo przyszła delegacja niemieckiej Rady Żołnierskiej (Soldatenrat), którą przyjął o północy w obecności Sosnkowskiego. Następnego dnia, 11 listopada było nie lepiej. - O godzinie 11 Piłsudski przybył po raz pierwszy do gmachu Sztabu Generalnego, gdzie objął urzędowanie. Przyjął tam na godzinnej konferencji gen. Rozwadowskiego i płk. Wroczyńskiego. Przedstawiono mu wszystkich oficerów. W południe, w obecności Daszyńskiego, konferował z Władysławem Wróblewskim w sprawach administracji. Jeszcze raz w ciągu kilku godzin konferował z Rozwadowskim i Wroczyńskim. Na godzinę 14 zapowiedziane były w pałacu Kronenberga konsultacje z przedstawicielami stronnictw w sprawie utworzenia rządu – czytamy dalej.
W końcu nadwątlony organizm Piłsudskiego, dodatkowo wyniszczony wielomiesięcznym internowaniem w magdeburskiej twierdzy nie wytrzymał. Piłsudski zaczął słaniać się na nogach. Zaniepokojeni współpracownicy wezwali pomoc medyczną. Przybyły lekarz Dehnel stwierdził „krańcowe wyczerpanie”. Zaordynował leki i nakazał odpoczynek. Ale w tych pierwszych godzinach wolności późniejszy Marszałek ani myślał stosować się do zaleceń lekarza. Zresztą i w kolejnych latach do rad medyków podchodził „dość swobodnie”.